Sen yolcu, bu yalan dünya hancıdır...

Gelin olduğun gün,
bembeyaz gelinliğinin içindeyken ,
küçük bir de demet ,
çiçek tutuşturulur eline.
Gün boyu taşırsın onu,
hiç bırakmadan,sebebi ise,
evliliğin hiç solmasın ,
taptaze sürsün diye, biteviye ...

Sonra bebeğin olduğun da ...
Eşin sevinçle sana koşarken ,
Yine elinde bir buket vardır,
Unutulmaz o telaşede .
Yine sana sunulan ilk hediye,
O en güzel çiçektir,
Sevgi çiçeği...

Yeni bir yıla girildiğinde,
Evler, sokaklar,caddeler ışıl,ışıl dır.
Çiçeklerle bezenmiştir ortalık.
Bütün bir yıl öyle geçsin,
bahar tazeliğin de olsun diye..

Sonra doğum günleri kutlanır,
Pastaların üzeri bile ,
Rengarenk çiçeklerle süslenmiştir.
İlk kutlama da eline,
Bir demet çiçek sunulur,
Sevgi çiçeği...

Sevgililer günün de,
Sevgiliye sunulurken ilk hediye,
Yine bir demet çiçektir,
Sevgi çiçeği...

Gül,karanfil lale...
Bir gün gözlerimizi,
Yumduğumuz da ebediyete...
kabrimizin başına bırakılan ,
Yine ilk hediye,bir demet çiçektir,
Sevgi çiçeği...
Anlatılmaz o duygular,
Ne dualarla,ne kelimelerle,
Sadece bırakılan bir demet çiçektir,
Anlatır bizi ona...
Anlatmak isteyipte anlatamadığımız ,
Bazen suskun kalan duygularımızın ,
tek tarifidir o.
Sevgi çiçeği...

Alıntı