9/5/2009
Arap kızı camdan bakarken
Umutla yaşıyorum damlam vuslata dair...
kurduğum cümlelerde ne kadar sen varsa,
o kadar hicran kaplıyor bedenimi.
Seninle başladı hikayem seninle bitti.
Zaman hızlı adımlarını atmaz oldu...
Sen gidince Damlam zaman geçmez oldu.
Sözcükler yetmiyor duygularımı anlatmaya...
Kelimeler kifayetsiz kalıyor işte.
Her şey anlamsız geliyor adeta bana.
Neden acaba Damlam?
Ne değişti ki?
Aynı ceset,aynı beden,aynı yüz,aynı eller,aynı yeşil gözler...
Aynı ben...Ama aynı duygular yok artık içimde yaşama dair.
Farkında olmadan hayat trenini mi kaçırmışım yoksa?
Ok yaydan çıkmış bir kere haberim olmadan.
Geriye dönermi ki?
Yüce Rabbim ışığını eksik etmesin üzerimizden.
Kararmış yüreklerimiz ne hala gelir sonra?
Sonunu hayal bile edemediğimiz filmimizi oynuyoruz işte.
Başrollerde Sen ve Ben...
Damla ve leb-i derya...
Oysa derya damlasız olur mu?
Damla'da deryasız...Olmazlar içinde oluru oynuyoruz.
Ne acı değil mi?
Hayatım...
Hayatımız o kadar kısa ki...
Bir film 60 dakikaya sığıyorken...
Bir ömür bir film gibi sürüyor işte.
Geçmişim film şeridi gözümün önünde.
Dün doğdum...Bugün yaşıyor...Yarınsa öleceğim....
Düşlerim...Hayallerim...Planlarım...
Beni bekler mi ki?
Önce hayallerimiz tutuldu damlam.
Sonra umutlarımız.
Şimdide omuzlarım tutuldu biliyor musun?
Biliyorum.
Ben olmasamda leb-i deryan.Sen olmasanda damlam.
Yine yağmur yağacak.
Arap kızı camdan bakarken,..
Ve damla bir gün deryasına kavuşacak...
Önceki 
»
0 yorum yazılmıştır