Hoşgeldin Yalnızlık
Güzel blogum benim, seninle söyleşmeyeli günler olmuş.
Anladim ki senin satırların, benim de gönlüm solmuş…
Hasta yüreğimle yine karşındayım işte.
Günler nede çabuk geçiyor sessiz sessiz..
Ne demiş şair:
Gülşen-i ömrüm sensiz
Ağlıyor sessiz sessiz…
Ama duyan varmı ki beni?
Saniyeler damla damla akarken...
Pişmanlık gölüm okyanus oldu.
Pişmanlıklar fayda vermiyor şimdi.
Dönülmez akşamın ufkuna girmişiz çoktan.
Yazıyorum yinede.Benzer duyguları olanlara.
Mesajım bir şişede okyanusa bırakıyorum işte.
Sahilde birine ulaşır mı ki?
Avazım çıktığı kadar bağırıyorum.Ama sesim çıkmıyor.
Issız ne yapsın bu işe.
Ne sesim var ne sözüm.
İfadem kıt işte.
Kan ağlarken gözüm.
Ah yüreğim ah...
Söyleyecek çok şey varda.
Bitsin artık gönlümün sızısı.
Yalnızlıkta bir ilaçmış.Geçte olsa anladım bunu.
Bir damla göz yaşı ne kadar kıymetliymiş meğer.
Bielene...
Her şey yalın...Her şey saf...
En tatlı münacaatlar yükseliyor semaya.
İç alemimi keşfediyorum bu sayede.
Benin bittiği yerde yalnızlık başlıyor.
Ey yalnızlık!Seni anlayamamışım.
Şimdi yepyeni bir aleme yelken açıyorum.
Hoşgeldin Yalnızlık.
Önceki 
»
